A mintgin ses gril

Dad Aita Dermont-Stupan 

Ussa avain er nus noss gril sper chasa. Jau sun vair-main adina stada cunter. Na che jau n’avess betg gugent in bun toc charn brassà, anzi, ma jau hai en general aversiuns cunter apparats, e cunter grils e segapastgets en spezial, jau na sai betg pertge. «Vus pudais schon metter nà in gril», hai jau ditg, «ma jau na brass betg la charn.» Ed uschia hai jau cret d’esser preservada da quest stgerp. Quai è ditg er stà il cas, ma tschel di, per surpraisa gronda, arriva Martin tut entusiasmà cun in gril, e quai cun il model il pli nov e raffinà. Ils uffants siglivan tut confus enturn el e «questa saira al mettain nus en funcziun.» Bun pia. 

Martin è perfin ì sez a cumprar la charn. El s’ha laschà cussegliar dal mazler dal vitg tge tocs ch’èn adattads e co ch’ins sto als preparar. Gea perfin las spezias adattadas è el vegnì cun tut, schebain che jau las avess gì pli u main tuttas en mes chanastret, forsa betg gist en moda fitg survesaivla. Che jau haja da far be las salatas. Er bun. 

Martin ha cumenzà a preparar tut. Cur ch’el ha dentant prendì in da mes dus scussals da cuschina or dal fund da la chaschutta, hai jau propi stuì reflectar in mument nua che jau sun. Ma tascha chamön, cuescha tgeu m’hai jau ditg e lascha far. Las salatas èn fatgas ed jau met anc maisa dadora. Martin suffla en il charvun. Ils uffants dattan balla sin il pastget e gnanc na sa dispitan betg. Bun, sche ma bit jau pia en la sutga lunga cun l’illustrada svizra. Gist jau, ch’jau sun quella che di, che jau n’abunass betg questa gasetta. Jau legel fuiras ch’en fund na m’interessan betg. 

La saira da stad è chauda sco darar quest onn. L’aria è stitga ed il sulegl stgauda anc suenter las sis. Jau pudess laschar vegnir brin las chommas. Ed il venter... Davos las tujas va si in fim blau. Er ils vischins che brassan. «Has insatge serviettas da palpiri?» dumonda Martin fatschentà. Ussa cumenza a savurar fenomenal. Bab cloma a tschaina. Ils uffants laschan dar la balla cul prim clom. Tge situaziun nunusitada. Ed insumma stos jau constatar che l’entira atmosfera ha survegnì sco ina tempra festiva. Tuts van disciplinadamain en davos maisa e spetgan. Bab è anc occupà, bunamain in zic stressà. Ma lura nettegia el ils mauns giu per il scussal e metta si il vin. «So, tgi vul tge?» I dat per tuts dal tut e pli ch’avunda. Ed er ils lauds na mancan. Na, igl è propi fitg bun, qua na datti nagut da dir. Nus ans laschain gustar. Bab morda satisfatg en in costini. In zic grass al cula or dals chantuns da la bucca, quai ch’el bada immediat e sfruscha davent cun la servietta. «Duvrai er vus la servietta», fa el attent als uffants. I fan quai sco bravs. La tschaina è a fin. Bab sa metta cun il dies cunter la spunda da la sutga, ils mauns en crusch: «Ussa pudain er nus ina giada envidar noss collegas ad ina grillada». 

Tut è uschè bel e bun. A mai stat tut però er in pau sin il stumi. Sperain che l’aura restia bella. I segua quai cun la vaschella.